Mobius Dick

Kitabın 226.  Sayfasına gelene kadar her şey normaldi.

Aynı zamanda teorik fizikçi olduğu söylenen yazar, enfes bir hayal gücüyle, şimdilerde  pek moda olan kuantum dünyalar hakkında  güzel bir hikâye kurgulamıştı.

Yazarın bilimsel dehası, bilimin romanını yazacak kadar konusuna hâkim olmasından açıkça görülüyordu.

Kitaba bilim tarihinden pek çok anekdot ve biyografi parçaları da ekleyerek  cidden lezzetli bir gerçeklik çeşnisi sunmuştu.

Buraya kadarla kalsaydı belki de yazarın ikinci bir  Isaac Asimov olmaması için hiçbir neden olmadığını söyleyebilirdik.

Ne yazık ki kitap 226. Sayfadan sonra da devam ediyor. Bu kez yazar, kendi fikirlerini  okura dayatmaya başlayarak kitabı bir tür  dini metin haline getiriyor.

Ona göre, “ Var olabilecek dünyaların en mükemmeli”, Hitler’in değil de Goebbels’in başa geçtiği, sosyalizmin bir  dünya devrimiyle barışı sağladığı bir alternatif dünya… Yazar telif hakkıyla geçinen yazarların, yaşayabildiği piyasa ekonomisini, Stalinizm’in başka şekli diye sunacak kadar küstahlaşırken hayal ettiği sosyalist cennette herhangi bir nükleer silahın dahi yaratılmadığını düşünebiliyor.

Eğer kitap 226 sayfadan ibaret olsaydı belki de   görecelik, kuantum  mekaniği gibi konuların anlatıldığı iyi bir yardımcı kitap, iyi bir popüler bilim yayını sayılabilirdi.

Kimse kusura bakmasın ama yazarın, çocukluğun bile  masumiyetinden uzak  neredeyse  geri zekâlı sayılabilecek ham sosyalizmi,  kitabın, sonraki bölümünü tam anlamıyla okunmaz bir hale getiriyor. Nerede durması gerektiğini bilmeyen ve  fizikteki muhakeme ve malumat dağarcığının milyonda birine bile sahip olmaksızın savurduğu vaazlarıyla yazar, kendi kitabını salt bir ideolojik vaaz çöplüğüne döndürüyor.

 Bana öyle geliyor ki  kitabın ilk 226 sayfası yazarın anlattığı derslerden anladığını yazan usta bir yazara, sonraki kısımlar ise ideolojinin ve gerçeğin hiç birini anlamamış neredeyse şizofrenik bir kuramsal fizikçiye ait. “Mobius Dick” iyi bir bilimsel kurgu, berbat bir ideolojik propaganda  broşürü…